Гісторыя сабакі які выратаваў у блакаду 16 чалавек!
У сярэдзіне 1960-х гадоў у Ленінградзе ў раёне Парголава зносілі драўляныя дамы, вызвалялі месца для новага жылога будаўніцтва. У двары расселенага дома рабочыя выявілі дзіўны аб’ект-магілку, над якой узвышаўся абеліск з прымацаванай фатаграфіяй. З фатаграфіі глядзеў сабака з вялікімі разумнымі вачыма-помесь” двортерьера ” з гончей. Подпіс абвяшчала:”дарагому сябру Трезору (1939 – 1945 гг.) ад выратаваных ім гаспадароў”. Было зразумела, што помнік неяк звязаны з падзеямі блакады, і зносіць яго не сталі, а праз пашпартны стол пачалі шукаць былых жыхароў дома. Праз тыдзень у той двор прыйшоў сівы мужчына і беражліва зняў фатаграфію сабакі з абеліска. Сказаў абступілі яго будаўнікам:
- Гэта наш Трезорка! Ён выратаваў нас і нашых дзяцей ад голаду. Я яго фатаграфію павешу ў новай кватэры.
Мужчына распавёў дзіўную гісторыю.
Увосень 1941 года ўскраіны паўночных раёнаў горада параўнальна мала пакутавалі ад абстрэлаў і бамбёжак, асноўныя ўдары немцаў прыпадалі на цэнтральную частку Ленінграда. Але голад прыйшоў і сюды, у тым ліку і ў драўляны дом на чатыры сям’і, у кожнай з якіх былі дзеці. Агульным улюбёнцам двара быў Трезорка-гуллівы і цямлівы сабака. Але ў адну Кастрычніцкую раніцу ў сабачую міску, акрамя вады, наліць не было чаго. Сабака пастаяў, відаць, падумаў. І знік. Жыхары ўздыхнулі з палёгкай – не трэба глядзець у галодныя Сабачыя вочы. Але Трезорка не прапаў без вестак. Да абеду ён вярнуўся дадому, несучы ў зубах злоўленага зайца. Яго хапіла на абед для ўсіх чатырох сем’яў. Требуху, лапы і галаву аддалі галоўнаму здабытчыка…
З тых часоў Трезорка пачаў прыносіць зайцоў амаль штодня. Прыгарадныя палі апусцелых саўгасаў былі запоўненыя непрыбраным ураджаем-у верасні да горада падступіў фронт. Капуста, морква, бульба, буракі засталіся ў градах. Зайцам разлог. Іх распладзілася вельмі шмат. У сем’ях двара рэгулярна варылі булёны з заячыны. Жанчыны навучыліся шыць са скурак цёплыя зімовыя рукавіцы, мянялі іх на тытунь у якія не паляць, а тытунь абменьвалі на ежу. Паляўнічыя паходы Трезора падказалі яшчэ адзін выратавальны маршрут: дзеці з саначкамі хадзілі на засыпаныя снегам палі і выкопвалі бульбу, капусту, буракі. Хай Падмарожанага, але прадукты.
Падчас блакады ў гэтым доме ніхто не памёр. У навагодні вечар 31 снежня дзецям нават усталявалі ёлку, і на галінках разам з цацкамі віселі сапраўдныя шакаладныя цукеркі, якія выменялі ў вайсковых тылавікоў на злоўленага Трезор зайца.
Так і перажылі блакаду. Ужо пасля перамогі, у чэрвені 1945 года Трезор, як звычайна, з раніцы адправіўся на паляванне. А праз гадзіну прыйшоў у двор, пакідаючы за сабой крывавы след. Ён падарваўся на міне. Разумны сабака, мабыць, нешта пачуў, паспеў адскочыць, таму не загінуў адразу. Памёр ужо ў родным двары. Жыхары дома плакалі над ім, як над блізкім чалавекам, які пайшоў з жыцця. Пахавалі яго ў двары, паставілі помнік. А калі пераязджалі ў новае жыллё-у мітусні забыліся пра яго.
Той мужчына папрасіў будаўнікоў:
- Калі зможаце, не забудоўвайце магілу Трезора. Пасадзіце на гэтым месцы елка. Хай у дзетак-навасёлаў зімой будзе ёлка. Як тады, 31 снежня 1941 года. У памяць аб Трезорке.
Жыхары вышыннай новабудоўлі ўжо прывыклі, што каля аднаго з пад’ездаў расце вялікая прыгожая елка. І не многія ведаюць, што яна пасаджана ў памяць аб блакаднай сабаку. Якая выратавала ад голаду шаснаццаць ленінградцаў.