А мову нашу затапталі І засмяялі, як раней. А вы ў народа запыталі, Якая мова нам радней…
Гэтыя радкі належаць народнаму паэту Беларусі Пімену Панчанку. Ён меў актыўную грамадзянскую пазіцыю. Был в 1958 году включён в состав белорусской делегации Генассамблеи ОНН. Подписал открытое письмо М. Горбачёву о защите белорусского языка. Но больше всего Пимен Панченко гордился медалью «За боевые заслуги». Скончыў Мінскія настаўніцкія курсы. Працаваў настаўнікам у школах Бабруйскага і Кіраўскага раёнаў. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1938 года. З верасня 1939 года па студзень 1946 года служыў спецыяльным карэспандэнтам у вайсковых газетах. З блакнотам і аўтаматам прайшоў дарогамі Бранскага і Калінінскага франтоў. І ўсё, што значна бачыў на гэтых дарогах, дакументальна стараўся запісаць. Пімен Панчанка разумеў, як важна данесці да нашчадкаў пра тых, хто навечна застаўся ляжаць пад крыжамі, пад невялікімі ўзгоркамі. Са шматлікіх франтавых запісаў нараджаліся вершы.
…І ляжаць сябры ў магіле братняй У каманды пахавальнай многа спраў. Не спяшаў камбат пісаць аб стратах, Аб сваіх салдатах гараваў…